عاشقانه

جملات زیباوعاشقانه

گفتم :

گفتم :‌ای پیر جهان دیده بگو
 
از چه تا گشته ، بدین سان کمرت 
 
مادرت زاد ، به این صورت زشت ؟
 
یا که ارثی است تو را از پدرت ؟
 
ناله سر داد : که فرزند مپرس
 
سرگذشت من افسانه ست
 
آسمان داند و دستم ،‌که چه سان
 
کمرم تا شد و تا خورده شکست
 
هر چه بد دیدم از این نظم خراب
همه از دیده ی قسم می دیدم
 
فقر و بدبختی خود ،‌ در همه حال
 
با ترازوی فلک سنجیدم
 
تن من یخ زده در قبر سکوت
 
دلم آتش زده از سوزش تب
همه شب تا به سحر لخت و ملول
 
آسمان بود و من و دست طلب
 
عاقبت در خم یک عمر تباه
 
واقعیات ، به من لج کردند
 
تا ره چاره بجویم ز زمین
کمرم را به زمین کج کردند

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم اردیبهشت 1390ساعت 18:38  توسط فرزاد  | 

من کیم؟؟؟

من کیم؟؟؟

آن شکسته رفته ز یاد

                          تک درختی که برگ و بارش نیست

پای در گل تسیر طوفانها

                          آن خزانی که نو بهارش نیست

ورقی پاره از کتاب زمان

                          قصه ای ناتمام و تلخ آغاز

اشک سردی چکیده بر سر خاک

                          نغمه های شکسته در دل ساز

 

 

تو که بودی؟؟؟   

همه بهار بهار...

                           در نگاهت شراب هستی سوز

از کجا آمدی که چشم تو شد

                           در شب قلب من طلیعۀ روز

در رگت خون زندگی جاری

                           تنت از شوق آرزو لبریز

تو طلوع ومن آن غروب سیاه

                           تو سراپا شکوفه ومن پائیز

راستی را شنیده بودی هیچ

                           شوره زاری که گل در آن روئید

یا ز شبهای تیرۀ آخر ماه

                           دلی افسرده روشنی جوئید...؟؟؟

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1390ساعت 10:38  توسط فرزاد  | 

وحشت تنهايي

 دل وحشت زده در سینه من می لرزید

دست من ضربه به دیواره ی زندان کوبید

آی همسایه زندانی من

ضربه دست مرا پاسخ گوی

ضربه دست مرا پاسخ نیست

تا به کی باید تنها تنها

وندر این زندان زیست

ضربه هر چند به دیوار فرو کوبیدم

پاسخی نشنیدم

سال ها رفت که من

کرده ام با غم تنهایی خو

دیگر از پاسخ خود نومیدم

راستی هان

چه صدایی آمد ؟

ضربه ای کوفت به دیواره زندان دستی ؟

ضربه می کوبد همسایه زندانی من

پاسخی می جوید

دیده را می بندم

در دل از وحشت تنهایی او می خندم

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 19:27  توسط فرزاد  | 

دو بیتی های مورد علاقه فرزاد

 تا خاک مرا به قالب آمیخته اند
 
 بس فتنه که از خاک بر انگيخته اند
 
 من بهتر از اين نمی توانم بودن
 
 کز بوته مرا چنين برون ريخته اند
 
 
 
 ------------------------------------
 
 
 
 ای دل تو به ادراک معنا نرسی
 
 در نکته زیرکان دانا نرسی
 
 امروز ز می و جام بهشتی می ساز
 
 کانجا که بهشت است رسی یا نرسی
 
 
 
 ------------------------------------
 
 
 
 امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
 
 وزبسترِ عافیت برون خواهم خفت
 
 باور نکنی خیال خود را بفرست
 
 تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت
 
 

برای دیدن بقیه شعرایی که فرزاد دوست داره برو ادامه مطلب...
 
 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 19:40  توسط فرزاد  | 

بيا برگرديم

راه دور است و پر از خار بيا برگرديم

 سايه مان مانده به ديوار بيا برگرديم

 هر زمانی که تو قصد سفر از من کردی

 گريه ام را تو به ياد آر بيا برگرديم

اين کبوتر که تو اينسان پر و بالش بستی

 دل من بود وفادار بيا برگرديم

 ترسم اينجا که بسوزد پر و بال عشقم

 يا شود حاصل تکرار بيا برگرديم

 يک غزل نذر نمودم که برايت گويم

 گفتم آنرا شب ديدار بيا برگرديم

 باز گفتی که برايم غزل از عشق بگو

 يک غزل ميخرم اينبار بيا برگرديم

 من که عشقم به دو چشم تو دخيلی

 بسته است عشق من را مکن انکار بيا برگرديم...

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت 21:13  توسط فرزاد  | 

چشم های تو

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

 به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                              دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

 و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                          اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

 تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                                به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

 شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 11:59  توسط فرزاد  | 

خداحافظ

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي مونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ
+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت 15:49  توسط فرزاد  | 

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نروست

فرض کن جنگل بیابان بود،از روز نخست

در کویر صوتوکور

در میان مردمی با این محبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت،مرگ عشق

صحبت از مرگ انسانیت است...!!!

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388ساعت 11:53  توسط فرزاد  | 

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                             نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

 به ماه خيره مي شوم فقط  گريه مي کنم

                                              دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

 و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                          اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

 تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

 شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 14:43  توسط فرزاد  | 

روی قبرم بنویسید

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
                                                                      زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم
                                                                        آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود
                                                                            مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
                                                                               عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
                                                                      پسری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت...

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 17:49  توسط فرزاد  | 

افسوس

گذشت لحظه های با تو بودن
و در پاییز عشقمان
نامی از دوست داشتن باقی نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بی رحم تقدیر
درو کرد گندمزار دلهایمان را
و تهی شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده های غمگین
در آن کویر آرزو
شاعری دل شکسته و تنها
می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها
شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکی به یاد همه خاطره ها ....
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388ساعت 16:21  توسط فرزاد  | 

دوريت را چه کنم؟

دوريت را چه کنم؟
دوريت را چه کنم٬  ای سراپا همه ناز
ای سراپا همه عشق٬  ای سراپا همه راز
به که گويم که ترا
در سرا پرده وجود
ميپرستم چو خدا با سراپای وجود
دوريت را چه کنم؟
دوريت را چه کنم٬  ای سراپا همه شور؟
ای سراپا همه لطف٬  ای سراپا همه نور
به که گويم غم خويش؟ به سکوت شب سرد
به گل پرپر ياس يا شکوفا گل درد
دوريت را چه کنم؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388ساعت 13:54  توسط فرزاد  | 

عشق

عشق 

زچشمت اگرچه که دورم هنوز *** پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

اگــر غصه باريد از مـاه و سال *** به ياد گذشته صبورم هنوز

شـکستند اگر قاب یــاد مــرا *** دل شيشه دارم بلورم هنوز

ســفر چاره دردهايم نـشد *** پر از فکر راه عبورم هنوز

سـتاره شدن کار سختی نبود *** گذشتم ولی غرق نورم هنوز

پــر از خاطرات قشنگ توام *** پر از ياد و شوق و مرورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نســاخت *** پر از نغمه پاک شورم هنوز

«قبول است عمر خوشی ها کم است ٫  ولی با توام پس صبورم

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 9:54  توسط فرزاد  | 

گیاه وحشی کوهم نه لاله گلدان!!!

گیاه وحشی کوهم نه لاله گلدان

مرا به بزم خوشی های خودسرانه مبر

به سردی خشن سنگ خو گرفته ام

مرا به خانه مبر...

((زادگاه من کوه است))

ز زیر سنگی یک روز سر زده ام بیرون

به زیر سنگی یک روز می شوم مدفون

سرشت سنگی من آشیانه اندوه است

جدا زیار و دیارم دلم نمی خندد

زمن طراوت وشادی و رنگ وبو مخواه

گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار

((مرا نوازش و گرمی به گریه میارد))

مرا به گریه میارد...

مرا به گریه میارد...

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم شهریور 1388ساعت 20:59  توسط فرزاد  | 

چرا ما اصلا از خدا یاد نمی کنیم؟؟؟

نامه ای از طرف خدا

 

 

امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم، امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد، از من تشکر کنی، اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی، وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: "سلام"، اما تو خیلی مشغول بودی، یک بار مجبور شدی منتظر شوی و برای مدت یک ربع ساعت کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی، بعد دیدمت که از جا پریدی، خیال کردم می خواهی چیزی به من بگویی، اما تو به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی.

تمام روز با صبوری منتظرت بودم، با آن همه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی، متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی، شاید چون خجالت می کشیدی، سرت را به سوی من خم نکردی!!!

تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری، بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی، نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی را جلوی آن می گذرانی، در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری، باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی و باز هم با من صحبتی نکردی!!!

موقع خواب، فکر می کنم خیلی خسته بودی، بعد از آن که به اعضای خوانواده ات شب به خیر گفتی، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی، نمی دانم که چرا به من شب به خیر نگفتی، اما اشکالی ندارد، آخر مگر صبح به من سلام کردی؟!

هنگامی که به خواب رفتی، صورتت را که خسته تکرار یکنواختی های روزمره بود، را عاشقانه لمس کردم، چقدر مشتاقم که به تو بگویم چطور می توانی زندگی زیباتر و مفیدتر را تجربه کنی...

احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام، من صبورم، بیش از آنچه تو فکرش را می کنی، حتی دلم می خواهد به تو یاد دهم که چطور با دیگران صبور باشی، من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم، منتظر یک سر تکان دادن، یک دعا، یک فکر یا گوشه ای از قلبت که به سوی من آید، خیلی سخت است که مکالمه ای یک طرفه داشته باشی، خوب، من باز هم سراسر پر از عشق منتظرت خواهم بود، به امید آنکه شاید فردا کمی هم به من وقت بدهی!

آیا وقت داری که این نامه را برای دیگر عزیزانم بفرستی؟ اگر نه، عیبی ندارد، من می فهمم و سعی می کنم راه دیگری بیابم، من هرگز دست نخواهم کشید...

 

دوستت دارم، روز خوبی داشته باشی...

 

دوست و دوستدارت: خدا

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم شهریور 1388ساعت 16:52  توسط فرزاد  | 

عشق دیگر از شفقت بر کنار افتاده است / هرچه عاشق زارتر معشوق از او بیزارتر . ..

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 13:16  توسط فرزاد  | 

(احمد شاملو)

نه در رفتن حرکت بود ، نه در ماندن سکون ، شاخه ها را از ریشه جدایی نبود ، و باد سخن چین با برگ ها رازی چنان نگفت که به شاید ، دوشیزه عشق من مادری بیگانه است ، و ستاره پر شتاب بر مداری معیوس جاودانه می گردد .
+ نوشته شده در  جمعه سی ام مرداد 1388ساعت 23:9  توسط فرزاد  | 

روز مرگم

روز مرگم هركه شيون كند از دور و برم دور كنيد

همه را مست و خراب از مي و انگور كنيد

مزد غسال مرا سير شرابش بدهيد

مست مست از همه جا حال خرابش بدهيد

بر مزارم مگذاريد بيايد واعظ

پير ميخانه بخواند غزلي از حافظ

جاي تلقين به بالاي سرم دف بزنيد

شاهدي رقص كند جمله شما كف بزنيد

روز مرگم وسط سينه من چاك زنيد

اندرون دل من يك قلم تاك زنيد

روي قبرم بنويسيد وفادار برفت

آن جگر سوخته،خسته از اين دار برفت...

+ نوشته شده در  جمعه سی ام مرداد 1388ساعت 19:46  توسط فرزاد  | 

پنج وارانه چه معنا دارد...

پنج وارانه چه معنا دارد...

خواهر كوچكم از من پرسيد من به او خنديدم...

كمي ازرده و حيرت زده گفت روي ديوار و درختان

ديدم...

باز هم خنديدم

گفت دیروز خودم ديدم پسر همسايه پنج وارانه به مينو ميداد...

آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد...

بغلش كردم و بوسدم با خود گفتم بعدها وقتي غم سقف كوتاه دلت را خم كرد

بي گمان ميفهمي پنج وارانه چه معنا دارد...!!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 13:42  توسط فرزاد  | 

آن تیر که ان کمان چشم تو رها کرد دیدی که چه ها کرد

دیدی که سراسیمه دل از سینه جدا کرد

دیدی که چه ها کرد

با خود دوهزار غصه و درد تازه اورد

دیدی که فقط آمدو یک درد دوا کرد

دیدی که چه ها کرد

دیدی که چه ها کرد...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 13:0  توسط فرزاد  | 

مطالب قدیمی‌تر